ദൃഡ വിശ്വാസത്തിന്റെ ഒരു ഉദാഹരണം

ആരാധന കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ജെയിംസ് (യഥാർത്ഥ പേരല്ല) എന്നെ കാണാൻ തന്റെ ഊഴം കാത്തു നിൽക്കുന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. മെലിഞ്ഞ് ഉയരം കുറഞ്ഞ ഒരു ലജ്ജാശീലനാണ് ജെയിംസ്. മുഖത്ത് മായാത്ത ജെയിംസിന്റെ പ്രത്യേകതയാണ്. ശാന്തൻ, സന്തോഷവാൻ എന്നൊക്കെയാണ് അദ്ദേഹത്തെ വിശേഷിപ്പിക്കേണ്ടത്. ഈ സർവ്വകലാശാലാ പട്ടണത്തിലെ എന്റെ ചെറിയ സഭയിലെ സ്ഥിരം സന്ദർശകരായിരുന്ന വിദേശ വിദ്യാർത്ഥികളിൽ ഒരാളായിരുന്നു അദ്ദേഹം.

തന്റെ ഊഴം വന്നപ്പോൾ ജെയിംസ് മുന്നോട്ട് വന്നു. പതുങ്ങിയ ശബ്ദത്തിൽ എന്നോട് പറഞ്ഞു, “പാസ്റ്റർ, എനിക്കു ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ടായിരുന്നു.” ഞാൻ അവന്റെ പിന്നാലെ ബാൽക്കണിയിലേക്ക് നടന്നു. വരിയിൽ ചാരി നിന്ന്, എന്റെ കുഞ്ഞാട് അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന മറ്റൊരു വലിയ പ്രശ്നം കേൾക്കാൻ ഞാൻ  കാതു കൂർപ്പിച്ചു നിന്നു.

ഒരു പക്ഷെ അദ്ദേഹം നിശ്ശബ്ദമായി അനുഭവിക്കുന്ന ഒരു രോഗത്തെ കുറിച്ചായിരിക്കാം അത്. അല്ലെങ്കിൽ വിട്ടു പോന്ന വീട്ടിലെ ഒരു പ്രശ്നമാകാം. അമ്മ രോഗിയായിരിക്കാം. ഡാഡിയുടെ ജോലി നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കാം. എന്താണ് പ്രശ്നം എന്ന് അറിയാൻ എനിക്ക് തിടുക്കമായി.

എന്റെ ഊഹങ്ങളെല്ലാം തെറ്റായിരുന്നു. ജെയിംസിന്റെ പ്രശ്നം എനിക്ക് നിസ്സാരമായി തോന്നി. രണ്ടു മാസമായി അവൻ വീട്ടു വാടക കൊടുത്തിട്ട്. മാതാപിതാക്കൾ വാഗ്ദാനം ചെയ്ത പണം അയച്ചിട്ടില്ല! വീടിന്റെ ഉടമസ്ഥൻ 48 മണിക്കൂർ അന്ത്യശാസനം നൽകിയിട്ടുണ്ട്. അവൻ രണ്ടു ദിവസത്തിനുള്ളിൽ പണം നൽകണം. അല്ലെങ്കിൽ, എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് വാടക വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്തു പോകേണ്ടി വരും. എത്രയാണ് കുടിശ്ശിക എന്നു കണക്കാക്കാൻ ഞാൻ ചില കണക്കു കൂട്ടലുകൾ നടത്തി. ഞാൻ ഒരു എളുപ്പ പരിഹാരം ഉണ്ടാക്കി. ഞാൻ ഇപ്പോൾ കുടിശ്ശിക തീർക്കാൻ പണം കടം നൽകാം നിർദ്ദേശിച്ചു. അങ്ങിനെ ചെയ്താൽ ഇപ്പോൾ വീട് ഒഴിവാക്കേണ്ടി വരില്ല. മാതാപിതാക്കൾ പണം അയയ്ക്കുമ്പോൾ എന്റെ കടം തന്നു വീട്ടിയാൽ മതി.

ഞാൻ അവനെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു, അവന്റെ തോളിൽ തലോടി, എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്ന അടുത്ത വ്യക്തിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ ജെയിംസ് എന്നെ തടഞ്ഞു. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: “പാസ്റ്റർ! എനിക്ക് പണം കടം വാങ്ങാൻ ആഗ്രഹമില്ല.” “പ്രാർത്ഥന മാത്രം മതി. പണം നാളെ വരാനായി ഒന്നു പ്രാർത്ഥിക്കാമോ?” അതു പറഞ്ഞുകൊണ്ട്, എന്റെ പ്രതികരണത്തിനു കാത്തു നിൽക്കാതെ അദ്ദേഹം പ്രാർത്ഥനക്കായി തല കുനിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. “തീർച്ചയായും!” ഞാൻ പറഞ്ഞു.

ജെയിംസ് വിശ്വാസത്തോടെ തലകുനിച്ചു, പക്ഷേ ഞാൻ ലജ്ജയും നാണക്കേടും കൊണ്ട് തലകുനിച്ചു. പ്രാർഥനയുടെ സാധ്യതയെക്കുറിച്ച് ഞാൻ ചിന്തിച്ചില്ല എന്നതിലുള്ള നാണക്കേട്. ദൈവത്തെ ആശ്രയിക്കുന്നതിൽ എന്റെ ആടുകൾ എന്നെ കടത്തി വെട്ടിയിരിക്കുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ് ഉളവാക്കിയ ലജ്ജ. ഞാൻ ഒരു വിധത്തിൽ ഒന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ച് അവസാനിപ്പിച്ചു.

വീട്ടുടമസ്ഥൻ നിശ്ചയിച്ച സമയപരിധിക്ക് തൊട്ടു മുമ്പ് ഞാൻ ജെയിംസിനെ ഫോണിൽ വിളിച്ചു. അവന് പണം ലഭിച്ചോ എന്ന് അറിയണമല്ലോ. പ്രാർഥന ഫലിച്ചോ ആവോ! ഇല്ലെങ്കിൽ, ഞാൻ എന്റെ സഹായ പദ്ധതിയുമായി മുന്നോട്ടു പോകാൻ തയ്യാറായിരുന്നു.

ഫോണെടുത്തപ്പോൾ ജെയിംസിന്റെ ഹലോ എന്ന പ്രതികരണത്തിൽ തന്നെ സന്തോഷത്തിന്റെ ഒരു ധ്വനി ഉണ്ടായിരുന്നു. “പാസ്റ്റർ!” വളരെ ആഹ്ലാദഭരിതമായ സ്വരത്തിൽ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. “അമ്മ പണം ഓൺലൈനിൽ ട്രാൻസ്ഫർ ചെയ്തു, ഞാൻ വാടക നൽകി.” ഞാൻ ശബ്ദം കുറച്ച് സ്തോത്രം എന്നു ഉരുവിട്ടു.

പരിചയസമ്പന്നനായ, പാസ്റ്ററായ എനിക്ക് കുറ്റബോധം തോന്നി. വിശ്വാസം തുടിച്ചു നിൽക്കുന്ന ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ. പക്ഷെ ഞാൻ എന്നിലാണ് ആശ്രയിച്ചത്. നിർധനരെ സഹായിക്കാനുള്ള എന്റെ കഴിവിൽ. പക്ഷെ പുതിയ വിശ്വാസിയായ ഈ ചെറുപ്പക്കാരനിൽ വിശ്വാസം നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. എനിക്കും അറിയാമായിരുന്ന എന്നാൽ പലപ്പോഴും അവഗണിക്കുന്ന ഒരു കാര്യം അദ്ദേഹത്തിനു അറിയാമായിരുന്നു: ദൈവം പ്രാർഥനക്ക് ഉത്തരം നൽകുന്നു. ഇതാണ് വിശ്വാസത്തിന്റെ നിർവചനം. ശക്തനായ ദൈവം തന്റെ മക്കൾക്കു വേണ്ടി തക്ക സമയത്തു പ്രവർത്തിക്കും എന്ന ബോധത്തിന്റെ മറു പേരാണ് വിശ്വാസം.

(ഇതു പോലുള്ള ബ്ലോഗുകൾ WhatsAppൽ ലഭിക്കാൻ https://www.bit.ly/tyrannus ക്ലിക്കു ചെയ്യുക)